Seks analny

Seks analny (łac. anus - odbyt) - forma seksu polegająca na stymulacji odbytu partnera. Stymulacja tego typu nie musi polegać na wprowadzaniu penisa do odbytu. Pieszczoty mogą być wykonywane także przy pomocy odpowiednich przedmiotów (np. wibratora lub dildo), jak również palcami, językiem czy dłonią. Seks analny bywa uprawiany zarówno przez pary homoseksualne jak i heteroseksualne.

Atrakcyjność
Praktykowanie seksu analnego w związkach heteroseksualnych nie świadczy o homoseksualizmie lub biseksualizmie partnera.Okolice odbytu są silnie unerwione i u niektórych osób stanowią wręcz najwrażliwszą strefę erogenną. U mężczyzn stymulacja oprócz podrażniania zakończeń nerwowych odbytu wiąże się także z masażem prostaty.

Popularność
Według opublikowanych w 2006 roku statystyk dotyczących Stanów Zjednoczonych, 38,2% mężczyzn w wieku od 20 do 39 lat uprawia heteroseksualne stosunki analne. Dane te pokazują wyraźny wzrost zainteresowania tą formą współżycia, ponieważ w roku 1992 jedynie 25,6% mężczyzn w wieku od 18 do 59 lat w takiej samej grupie wiekowej angażowało się stosunki analne.

Ryzyko
Podczas penetracji odbytu członkiem wzrasta wielokrotnie ryzyko zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową. Nawet stosowanie prezerwatyw nie gwarantuje pełnej ochrony. Powodem jest znacznie bardziej delikatna błona wyściełająca odbyt w porównaniu z pochwową, co skutkuje większą podatnością na uszkodzenia drobnych naczyń krwionośnych. Środkiem zapobiegającym zarażeniu jest najczęściej stosowana specjalna, nieco grubsza, dodatkowo nawilżona prezerwatywa, która niweluje tarcie.

Higiena
Kał znajduje się w będącej bezpośrednim przedmiotem penetracji odbytnicy jedynie na krótko przed defekacją. Moment ten łączy się z poczuciem parcia i jest bodźcem do wypróżnienia. Przy prawidłowo funkcjonującym przewodzie pokarmowym, poza momentem odczuwania parcia na stolec, odbytnica jest pusta. Mogą, lecz nie muszą znajdować się w niej jedynie śladowe ilości kału pozostałe po wcześniejszych wypróżnieniach. Osoby szczególnie uczulone na punkcie higieny przed uprawianiem różnych form seksu analnego stosują lewatywę. Praktyka ta jest popularna wśród aktorów występujących w filmach pornograficznych ze względów tyleż higienicznych, co estetycznych.

Uprzedzenia
Seks analny jest przedmiotem wielu uprzedzeń. Są związane z szeregiem obaw:
higienicznych i zdrowotnych (związanych z kolonizacją końcowej części przewodu pokarmowego przez bakterie potencjalnie chorobotwórcze, możliwością zarażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową, w szczególności wirusem HIV)
estetycznych (ze względu na spodziewany kontakt z kałem)
sensorycznych (ze względu na spodziewany ból związany z penetracją)
fizjologicznych (związanych z obawami dotyczącymi możliwości uszkodzenia odbytnicy jak i odbytu)
naruszeniem tabu kulturowego (związanych ze wstydem obojga partnerów przy kontakcie z rejonem uznawanym za "nieczysty")

Religie a seks analny
Seks analny (ar. لواط liwāṭ) jest grzechem w islamie. Wyróżnia się mniejszy liwāṭ (stosunek analny mężczyzny z kobietą) i większy liwāṭ (stosunek dwóch mężczyzn).

Wyznawcy islamu opierają się na słowach proroka Mahometa:
"Przeklęty jest ten, który zbliża się do swej żony przez odbytnicę" (przekazał Imām Ahmad)
"Kto odbywa stosunek z kobietą miesiączkującą lub stosunek analny, lub chodzi do wróżbitów, utracił wiarę w to co zostało Mi objawione" (przekazał al-Tirmidhi)

W judaizmie analne stosunki homoseksualne uważane są za ciężki grzech. W przypadku stosunków heteroseksualnych, zdania są rozbieżne.

W katolicyzmie seks analny, w którym nasienie trafia poza pochwę, uważany jest za grzech – według katolickiej interpretacji, Biblia mówi o zniszczeniu Sodomy z powodów m.in. odbywania przez jej mieszkańców stosunków analnych. ...Czytaj więcej

Kastracja

Kastracja (od wł. castrare), zwana też wytrzebieniem - jedna z metod sterylizacji, polegająca na chirurgicznym usunięciu gonad męskich (jąder) lub żeńskich (jajników). Kastracja powoduje ubezpłodnienie, a także zaburzenie gospodarki hormonalnej organizmu. Obecnie, kastracja ludzi praktycznie nie jest stosowana, zabiegi wykonywane są natomiast w stosunku do zwierząt, zarówno domowych, hodowlanych, jak i dzikich.

Przymusowej kastracji poddawano w XVI-XVIII wieku śpiewaków (zwanych kastratami), a na Wschodzie (tak Bliskim jak i Dalekim) - eunuchów pilnujących niewolnic w haremach.

Z własnej woli kastracji poddawali się niekiedy wyznawcy antyseksualnych kultów religijnych, którzy nie byli w stanie zapanować nad swoimi "grzesznymi żądzami". Przykładem mogą być starożytni korybanci, jak również niektórzy asceci wczesnochrześcijańscy. ...Czytaj więcej

Antyseksualizm

Antyseksualizm - termin odnoszący się do poglądów sprzeciwiających się seksualności. Dawniej poglądy tego typu były zazwyczaj uzasadniane religijnie, ale obecnie spotyka się świeckich antyseksualistów, związanych z ruchami takimi jak transhumanizm i głęboka ekologia. Niektórzy mężczyźni antyseksualiści poddają się kastracji by ograniczyć swój popęd płciowy (jak Orygenes).

Antyseksualiści uzasadniają swój sprzeciw wobec seksu argumentami takimi jak:

* seksualność komplikuje relacje międzyludzkie
* popęd płciowy jest prymitywnym zwierzęcym instynktem, natomiast ludzie powinni kierować się rozumem.
* popęd płciowy jest marnotrawstwem energii i pieniędzy, które można zużytkować w sposób bardziej twórczy
* seks utrudnia rozwój duchowości
* seks prowadzi do ucisku kobiet przez mężczyzn
* by zrealizować seksualne pragnienia, ludzie często uciekają się do kłamstwa i przemocy
* substancje wydzielane w mózgu podczas stosunku działają jak narkotyki
* seks prowadzi do niekontrolowanej reprodukcji, co jest przyczyną przeludnienia

Religie i antyseksualizm

* Tradycyjny katolicyzm uznawał każdą aktywność seksualną, z wyjątkiem stosunków w małżeństwie ukierunkowanych na posiadanie potomstwa, za grzeszną. Współcześnie Kościół zliberalizował swoje podejście do seksu - jak wyraża książka Miłość i odpowiedzialność Karola Wojtyły.
* Gnostycy uważali materię za złą i unikali wszystkich form przyjemności cielesnej
* Szejkersi, radykalna religia protestancka powstała w XVIII wieku w Anglii, potępia wszelkie formy seksualności (również prokreację). By utrzymać swoją liczebność, szejkersi adoptowali sieroty.
* Podobne poglądy głosili rosyjscy skopcy.
* Wiele kierunków w hinduizmie (np. wisznuizm, gaudija wisznuizm) oraz w buddyzmie głosi konieczność ograniczenia aktywności seksualnej tylko do prokreacji w ramach małżeństwa, a za najwyższy ideał uznaje wyrzeczenie się tej formy aktywności (np. sannjasa). ...Czytaj więcej

Obrzezanie

Obrzezanie (rzadziej cyrkumcyzja, łac. circumcisio) – zabieg usunięcia niektórych fragmentów zewnętrznych narządów płciowych mężczyzny, lecz określenie to stosuje się także wobec kobiet.

U mężczyzn obrzezanie oznacza co najmniej amputację dużej części napletka i ma miejsce w niedługim czasie od narodzin dziecka, lub (w innych kulturach) w wieku pokwitania, jako akt rozpoczęcia dorosłego życia. Wiele form obrzezania polega jednak także na rozmaitych sposobach okaleczenia żołędzi, uniemożliwiając masturbację.
Obrzezanie mężczyzn nie rodzi najczęściej większych sprzeciwów, przede wszystkim dlatego, że jest aktem pozbawionym okrucieństwa, a wykonywane jest metodami sprawiającymi mało bólu i z użyciem odpowiednich narzędzi. Najczęściej jest to odcięcie części napletka, usuwane bywa też frenulum. Jednak zabieg z okaleczaniem żołędzi jest do dziś obecny nawet u Arabów – nawet w tych częściach społeczeństw, które uchodzą za najbardziej cywilizowane. Według niektórych opinii, najpoważniejsze w skutkach obrzezanie mężczyzny nie powoduje istotnych zmian w budowie jego ciała i nie narusza żadnych żywotnych funkcji. Istnieją też jednak rozbieżne relacje na temat dodatniego bądź ujemnego wpływu obrzezania na przebieg aktu seksualnego i psychikę. Odsetek populacji obrzezanych mężczyzn na świecie jest oceniany na około 20-30%, z czego większość ze względów religijnych lub kulturowych.

Obrzezanie z powodów religijnych
Obrzezanie to obyczaj, mający zresztą różnoraką postać, obecny wśród wielu ludów: Bliskiego Wschodu (m.in. Żydów i Arabów), Afryki, Ameryki Południowej, państw Azji Południowo-Wschodniej z regionu Jawy, Borneo i Nowej Gwinei, oraz Australii i wysp Pacyfiku. Znany był już w starożytności i rozpowszechniony w wielu kulturach, obecny jest jednak do dziś – także wśród narodów o najwyższym stopniu rozwoju cywilizacyjnego. W judaizmie obrzezanie jest nakazem religijnym i każdy wyznawca płci męskiej musi być poddany obrzezaniu, z reguły ósmego dnia po urodzeniu. W islamie obrzezanie traktowane jest jako religijny nakaz lub tylko ważne zalecenie, jako że nie wspomina o nim Koran, a jedynie Sunna. Dokonywane jest w różnych krajach islamskich od ósmego dnia życia, lecz najczęściej w wieku około 14 lat. Wśród wielu innych populacji, obrzezanie jest uwarunkowane kulturowo. W niektórych częściach świata, głównie w krajach anglojęzycznych, obrzezanie stało się pod koniec XIX wieku popularne z przyczyn związanych z argumentami quasi-medycznymi lub obyczajowymi.
Obrzezanie z przyczyn religijnych jest aktem rytualnym, którego podłożem było najprawdopodobniej radykalne postępowanie dla zachowania higieny intymnych części ciała – jako miejsc najbardziej narażonych na zakażenie w wyniku zalegania w nich brudu. Jednak równocześnie z oczyszczaniem fizycznym, tak samo ważną rolę odgrywało oczyszczanie duchowe, czyli osłabienie popędu płciowego, który w wielu kulturach również uważany jest za "nieczysty". Popularność obrzezania z przyczyn obyczajowych wzmagało postrzeganie go jako środka zapobiegającego lub przynajmniej utrudniającego masturbację.

Obrzezanie z innych powodów kulturowych
Z przyczyn pozareligijnych, obrzezanie jest powszechną praktyką w USA, na Filipinach, w Korei Południowej, licznych krajach afrykańskich i wysp południowego Pacyfiku. Ocenia się, że większość rodzących się chłopców w tych krajach zostaje obrzezana. Kraje europejskie odznaczają się znacznie mniejszym odsetkiem obrzezanych mężczyzn, po II wojnie światowej zmalała popularność obrzezania także w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii.
Obrzezanie mężczyzn było popularyzowane jako zabieg higieniczno-kosmetyczny i estetyczny, co między innymi wpłynęło na popularność tego zabiegu w USA. W Korei Południowej zostało spopularyzowane przez wojska amerykańskie i jest dokonywane najczęściej około dwunastego roku życia. W krajach, w których większość dzieci zostaje obrzezana, duża część dorosłych nieobrzezanych mężczyzn również decyduje się na dokonanie zabiegu. To, czy obrzezanie nie spowodowane koniecznością medyczną jest korzystnym zabiegiem higienicznym czy nie, jest jednak kwestią wywołującą spory. Przytaczane są argumenty za i przeciw temu stanowisku. Podobnie sporna jest sprawa estetyki zabiegu.
W niektórych krajach europejskich (Finlandia, Szwecja) wprowadzono w latach 90. XX w. restrykcje dotyczące obrzezania chłopców z przyczyn pozamedycznych.
Obrzezanie z powodów medycznych [edytuj]
Obrzezanie mężczyzny, w rozumieniu odcięcia części skóry napletka, jest również zabiegiem chirurgicznym stosowanym we współczesnej medycynie. Konieczność obrzezania zachodzi jednak tylko w szczególnie ciężkich przypadkach stulejki. W wieku niemowlęcym i dziecięcym zachodzi ona jednak stosunkowo rzadko z przyczyn naturalnych. Sklejenie napletka z żołędzią u niemowląt jest normalne, próby zsunięcia nieodklejonego fałdu skórnego prowadzą jednak do zranień, a ich zabliźnianie do ewentualnych komplikacji. W pierwszych latach życia napletek się odkleja. Absolutna konieczność obrzezania ma miejsce tylko przy chronicznych zapaleniach związanych ze stulejką w starszym wieku, u czternastoletnich chłopców dotyczy to około 1%.
Badania wykazały, że obrzezanie zmniejsza znacznie ryzyko wystąpienia u partnerki seksualnej raka macicy lub szyjki macicy, gdyż niezachowujący higieny nieobrzezani mężczyźni przenoszą zanieczyszczenia do dróg rodnych kobiety. Również dowodzi się (na podstawie badań przeprowadzonych w RPA na 3000 mężczyzn), że obrzezanie redukuje niebezpieczeństwo zarażenia HIV. Naukowość tych badań bywa podważana, próby udowodnienia zdrowotnych zalet obrzezania podejmuje się przede wszystkim w USA.

Techniki obrzezania
U Żydów w czasach biblijnych usuwano jedynie koniec napletka, obecnie usuwa się cały lub prawie cały. Jeśli zarówno wewnętrzna jak i zewnętrzna warstwa napletka jest usuwana, a żołądź stale (a zatem nie tylko w czasie erekcji) jest całkowicie odkryta, można mówić o radykalnym obrzezaniu.
Style obrzezania rozróżnia się w zależności od stopnia napięcia pozostałej skóry oraz miejscu nacięcia: położenie blizny blisko żołędzi określa się w krajach anglosaskich jako low (nisko), zaś dalej od żołędzi jako high (wysoko). Przy niskim obrzezaniu wewnętrzna część napletka zostaje prawie całkowicie wycięta. W zależności od ilości wyciętej skóry mówi się o obrzezaniu loose (luźnym) lub tight (ciasnym) – wówczas podczas erekcji skóra na penisie nie może być poruszana. W ten sposób powstają cztery style: high & tight, high & loose, low & tight oraz low & loose. Dodatkowy wyróżnik stanowi ewentualne usunięcie wędzidełka.
Podczas gdy w USA przede wszystkim dokonuje się obrzezania high & tight, w Europie występuje raczej low & loose. Styl obrzezania ma związek ze stosowanymi technikami – zabiegu przy użyciu jedynie skalpela, specjalnych przyrządów pomocniczych lub jednorazowych klamer uciskowych, tamujących dopływ krwi do napletka.
W USA obrzezania noworodków dokonuje się w szpitalach bez użycia jakiegokolwiek znieczulenia, co wedle najnowszych badań może wywołać szok, a nawet zapadnięcie w śpiączkę. Rytualne żydowskie obrzezanie dokonywane było dawniej przez mohela, najczęściej laika w sprawach medycznych. Obecnie jednak mohel ma najczęściej wykształcenie medyczne. ...Czytaj więcej

Sodomia

...Czytaj więcej

Małżeństwo osób tej samej płci

Małżeństwo osób tej samej płci (ang. same-sex marriage, pot. małżeństwo homoseksualne)

Określenie usankcjonowanego prawnie związku cywilnego, w którym małżonkowie stanowią dwie osoby tej samej płci. Związek ten nie ma odpowiednika w polskim prawie. Stanowi pełnoprawne małżeństwo cywilne (na równi z małżeństwem kobiety i mężczyzny) w krajach, w których dokonano jego legalizacji. Obecnie istnieje w prawodawstwie kilku państw.


Sytuacja prawna w Polsce
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej podaje w artykule 18, iż małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej[1]. Zgodnie z artykułem 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w Polsce małżeństwo może zawrzeć jedynie kobieta i mężczyzna.

Do tej pory nie stwierdzono inicjatyw ustawodawczych zmierzających do zmiany tego zapisu. Jednocześnie Konstytucja RP, Kodeks cywilny i Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie zawierają żadnego artykułu odnoszącego się do innych niż małżeństwo kobiety i mężczyzny związków cywilnych (np. rejestrowanych związków partnerskich).


Sytuacja prawna w innych krajach
Organy władzy niektórych państw i jednostek terytorialnych rozszerzyły (lub mają rozszerzyć na podstawie zapadłych prawomocnych wyroków sądowych stwierdzających, iż obecne regulacje prawne są dyskryminujące) prawne pojęcie małżeństwa określając je jako związek cywilny dwóch osób, dopuszczając tym samym do małżeństw dwie osoby tej samej płci.

Legalizacji małżeństw osób tej samej płci dokonały: Holandia (2001), Belgia (2003), Hiszpania (2005), Kanada (2005), RPA (2006), Norwegia (2008) oraz stany Massachusetts (2004) i Kalifornia (2008) w USA. Dodatkowo małżeństwa takie uznaje Izrael (2006), autonomia Aruby (2007), Antyli Holenderskich (2007) oraz stany Nowy Jork (2006), Nowy Meksyk i Rhode Island w USA (2007) (bez możliwości zawarcia takich małżeństw na tych terenach).

pl.wikipedia.org ...Czytaj więcej