Rozmiary penisa

Rozmiary penisa człowieka – długość i obwód prącia. Zainteresowanie powiększeniem rozmiarów prącia doprowadziło do powstania rynku ekonomicznego oferującego środki nakierowane na powiększanie prącia.

W porównaniu do innych naczelnych, nawet tych o większych posturach jak np. goryle, prącie człowieka jest szczególnie duże. Ludzki penis jest dłuższy i grubszy pod względem wartości bezwzględnej oraz w stosunku do rozmiarów reszty ciała niż penisy innych naczelnych

Technika badania
Zalecane jest kilkakrotne powtórzenie czynności mierzenia długości prącia w pewnych odstępach czasu (najlepiej w różnych dniach), a następnie uśrednienie otrzymanych wyników. Różnice w wynikach pomiarów wiążą się między innymi z takimi czynnikami jak temperatura pomieszczenia, stopień podniecenia seksualnego, okres czasu, który upłynął od poprzedniej erekcji, pora dnia oraz błąd pomiaru.

Długość
Długość powinna być mierzona w pozycji stojącej, na stronie grzbietowej prącia od podstawy do szczytu. Rezultaty są błędne podczas mierzenia go po stronie brzusznej lub bocznej.

Obwód
Obwód należy mierzyć podczas pełnej erekcji w trzech miejscach – tuż pod żołędzią, u podstawy oraz pomiędzy tymi dwoma miejscami, a następnie wyliczyć średnią z pomiarów.

Uwagi
Penis musi być w całkowitej erekcji, aby wyniki pomiarów były wiarygodne. U części populacji może to być trudne do osiągnięcia z przyczyn technicznych. Pomiary podczas pełnego wzwodu wywołanego metodami farmakologicznymi dawały bardziej zgodne rezultaty. Czasami badanie musi opierać się na rozciąganiu zwiotczałego penisa tak mocno, jak jest to bezboleśnie możliwe. Ponadto podawana w ankietach długość własnego prącia jest często niewiarygodna ze względu na skłonność do jej zawyżania przez część mężczyzn.

Dane statystyczne
Wyniki różnią się nieco w zależności od metodologii badania, wydaje się jednak, że długość ludzkiego penisa wynosi około 12,9-15,0 cm z 95-procentowym poziomem ufności (w rozpiętości 10,7-19,1 cm). Typowy obwód wynosi w przybliżeniu 12,6 centymetra, o ile występuje pełna erekcja. Średnia wielkości penisa jest nieco większa od mediany wielkości; innymi słowy większość penisów jest poniżej statystycznej średniej rozmiaru.

Tuż po urodzeniu
90% urodzonych chłopców ma penisa o długości pomiędzy 2,4 a 5,5 cm, ze średnią wynoszącą 3,5 centymetra. W innym badaniu noworodki miały penisy o średniej długości 2,8 centymetra i średnim obwodzie 0,8 centymetra (badanie 336 chłopców); stwierdzono dodatnią korelację z wiekiem ciążowym natomiast nie stwierdzono korelacji z obwodem głowy, wzrostem ani masą. Prącie nie powiększa się bardzo do piątego roku życia – średnia wynosi 3,95 cm w trzecim miesiącu, 4,26 w szóstym, a roczne dziecko ma 4,6-centymetrowe prącie. Pięciolatek ma penisa o długości 6 centymetra. Dalszy rozwój do początku okresu dojrzewania jest bardzo słaby. W 1943 roku W. A. Schonfeld opublikował krzywą rozmiaru prącia w zależności od wieku.

Długość podczas erekcji
Wykonano kilka naukowych badań pomiaru długości penisa w stanie erekcji u dorosłych mężczyzn. Badania, które opierały się na pomiarach własnych narządów płciowych (włączając w to ankiety internetowe) konsekwentnie dawały większe rozmiary penisa od tych prowadzonych metodą naukową.

Następujące badania były przeprowadzone przez personel, ale każde z nich obejmuje wyłącznie specyficzną podgrupę z całej populacji, dlatego wyniki mogą być nieprawidłowe.
Badania opublikowane we wrześniu 1996 roku w Journal of Urology podają średnią długość prącia jako 12,9 cm (mierzone przez personel). Erekcję wywołano u 80 zdrowych mężczyzn (średnia wieku 54 lata; różne grupy etniczne) metodą farmakologiczną. Celem badania było dostarczenie informacji dotyczących wielkości penisa, które mogłyby pomóc pacjentom rozważającym jego powiększenie. Stwierdzono również, że ani wiek badanego, ani wielkość zwiotczałego penisa nie pozwala przewidzieć jego długości podczas erekcji.
Opublikowane w International Journal of Impotence Research w grudniu 2000 roku dane podają, że średnia długość prącia wynosi 13,6 cm (mierzone przez personel). Celem badania było ustalenie cech klinicznych zwiotczałego penisa, aby przewidzieć jego wielkość podczas erekcji. Zmierzono wielkość prącia podczas wywołanej farmakologicznie erekcji u 50 osób cierpiących na impotencję; wyniki nie uwzględniają osób, u których dysfunkcje erekcji mogą być spowodowane czynnikami innymi niż na tle psychicznym.
Według pomiarów prowadzonych przez LifeStyles Condoms średnia długość prącia wynosi 14,9 cm, ze średnim odchyleniem 2,1 cm (mierzone przez personel). Głównym celem badania, przeprowadzonego podczas wakacji 2001 roku w Cancún (Meksyk), było ustalenie odpowiednich rozmiarów dla prezerwatyw. 401 mężczyzn zgodziło się na dokonanie pomiaru, z czego 300 było zdolnych do osiągnięcia erekcji (wzwodu nie indukowano farmakologicznie).
Opublikowane w 2007 roku badanie 3300 włoskich nastolatków w wieku 17-19 lat, wolnych od wad rozwojowych prącia oraz od schorzeń endokrynologicznych, dało średni wynik długości penisa podczas erekcji jako 12,5 centymetra. W badaniach tych zauważono dodatnią korelację z wielkością ciała.

Obwód
Średni obwód prącia wynosi 12,6 centymetrów ze średnim odchyleniem 1,3 cm. Podobnie jak w przypadku długości penisa, badania oparte na ankietach podają większy obwód od pomiarów dokonywanych przez personel. W badaniu we Włoszech (patrz wyżej), średni obwód zwiotczałego penisa wyniósł 10 centymetrów.

Wielkość zwiotczałego penisa
W jednym z pomiarów długość zwiotczałego penisa wynosiła średnio 8,75 centymetra. Wielkość prącia zwiotczałego nie koreluje z jego rozmiarem podczas erekcji; niektóre małe penisy stają się duże podczas wzwodu. Pod wpływem mechanicznego pobudzenia (jakim jest sama czynność mierzenia) członek może ulegać wzwodowi na skutek odruchowej reakcji kontaktowej na poziomie rdzenia.

Zależność od orientacji seksualnej
Mężczyźni o orientacji homoseksualnej podawali w ankietach większą średnią długość penisa niż mężczyźni heteroseksualni, przy czym wyjaśnienie rozbieżności otrzymanych wyników nie jest jednoznaczne.

Wpływ środowiska
Zasugerowano, że długość prącia nie jest zdefiniowana wyłącznie genetycznie, ale także środowiskowo. W przypadku dysfunkcji układu endokrynologicznego, spowodowanego na przykład ekspozycją na czynniki chemiczne, występuje patologia w zakresie narządów płciowych u obu płci (obok wielu innych problemów).

Chirurgiczne powiększanie penisa
Próby chirurgicznego powiększania rozmiarów penisa są znane w urologii od bardzo dawna. Mediana wieku mężczyzn wyrażających chęć przystąpienia do zabiegu wynosi 27 lat, przy czym większość z nich ma narządy płciowe normalnych rozmiarów.

Poniżej przedstawiono dwie główne stosowane metody:
chirurgiczne wydłużanie penisa – polega na przecięciu więzadła procowatego; fizjologicznie przytrzymuje ono prącie, w przypadku jego braku penis opada, pozornie wydłużając się o około 2 centymetry
poszerzanie penisa – polega na iniekcji PMMA, silikonu oraz innych związków, co skutkuje powiększeniem tego narządu. ...Czytaj więcej

Obrzezanie

Obrzezanie (rzadziej cyrkumcyzja, łac. circumcisio) – zabieg usunięcia niektórych fragmentów zewnętrznych narządów płciowych mężczyzny, lecz określenie to stosuje się także wobec kobiet.

U mężczyzn obrzezanie oznacza co najmniej amputację dużej części napletka i ma miejsce w niedługim czasie od narodzin dziecka, lub (w innych kulturach) w wieku pokwitania, jako akt rozpoczęcia dorosłego życia. Wiele form obrzezania polega jednak także na rozmaitych sposobach okaleczenia żołędzi, uniemożliwiając masturbację.
Obrzezanie mężczyzn nie rodzi najczęściej większych sprzeciwów, przede wszystkim dlatego, że jest aktem pozbawionym okrucieństwa, a wykonywane jest metodami sprawiającymi mało bólu i z użyciem odpowiednich narzędzi. Najczęściej jest to odcięcie części napletka, usuwane bywa też frenulum. Jednak zabieg z okaleczaniem żołędzi jest do dziś obecny nawet u Arabów – nawet w tych częściach społeczeństw, które uchodzą za najbardziej cywilizowane. Według niektórych opinii, najpoważniejsze w skutkach obrzezanie mężczyzny nie powoduje istotnych zmian w budowie jego ciała i nie narusza żadnych żywotnych funkcji. Istnieją też jednak rozbieżne relacje na temat dodatniego bądź ujemnego wpływu obrzezania na przebieg aktu seksualnego i psychikę. Odsetek populacji obrzezanych mężczyzn na świecie jest oceniany na około 20-30%, z czego większość ze względów religijnych lub kulturowych.

Obrzezanie z powodów religijnych
Obrzezanie to obyczaj, mający zresztą różnoraką postać, obecny wśród wielu ludów: Bliskiego Wschodu (m.in. Żydów i Arabów), Afryki, Ameryki Południowej, państw Azji Południowo-Wschodniej z regionu Jawy, Borneo i Nowej Gwinei, oraz Australii i wysp Pacyfiku. Znany był już w starożytności i rozpowszechniony w wielu kulturach, obecny jest jednak do dziś – także wśród narodów o najwyższym stopniu rozwoju cywilizacyjnego. W judaizmie obrzezanie jest nakazem religijnym i każdy wyznawca płci męskiej musi być poddany obrzezaniu, z reguły ósmego dnia po urodzeniu. W islamie obrzezanie traktowane jest jako religijny nakaz lub tylko ważne zalecenie, jako że nie wspomina o nim Koran, a jedynie Sunna. Dokonywane jest w różnych krajach islamskich od ósmego dnia życia, lecz najczęściej w wieku około 14 lat. Wśród wielu innych populacji, obrzezanie jest uwarunkowane kulturowo. W niektórych częściach świata, głównie w krajach anglojęzycznych, obrzezanie stało się pod koniec XIX wieku popularne z przyczyn związanych z argumentami quasi-medycznymi lub obyczajowymi.
Obrzezanie z przyczyn religijnych jest aktem rytualnym, którego podłożem było najprawdopodobniej radykalne postępowanie dla zachowania higieny intymnych części ciała – jako miejsc najbardziej narażonych na zakażenie w wyniku zalegania w nich brudu. Jednak równocześnie z oczyszczaniem fizycznym, tak samo ważną rolę odgrywało oczyszczanie duchowe, czyli osłabienie popędu płciowego, który w wielu kulturach również uważany jest za "nieczysty". Popularność obrzezania z przyczyn obyczajowych wzmagało postrzeganie go jako środka zapobiegającego lub przynajmniej utrudniającego masturbację.

Obrzezanie z innych powodów kulturowych
Z przyczyn pozareligijnych, obrzezanie jest powszechną praktyką w USA, na Filipinach, w Korei Południowej, licznych krajach afrykańskich i wysp południowego Pacyfiku. Ocenia się, że większość rodzących się chłopców w tych krajach zostaje obrzezana. Kraje europejskie odznaczają się znacznie mniejszym odsetkiem obrzezanych mężczyzn, po II wojnie światowej zmalała popularność obrzezania także w Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii.
Obrzezanie mężczyzn było popularyzowane jako zabieg higieniczno-kosmetyczny i estetyczny, co między innymi wpłynęło na popularność tego zabiegu w USA. W Korei Południowej zostało spopularyzowane przez wojska amerykańskie i jest dokonywane najczęściej około dwunastego roku życia. W krajach, w których większość dzieci zostaje obrzezana, duża część dorosłych nieobrzezanych mężczyzn również decyduje się na dokonanie zabiegu. To, czy obrzezanie nie spowodowane koniecznością medyczną jest korzystnym zabiegiem higienicznym czy nie, jest jednak kwestią wywołującą spory. Przytaczane są argumenty za i przeciw temu stanowisku. Podobnie sporna jest sprawa estetyki zabiegu.
W niektórych krajach europejskich (Finlandia, Szwecja) wprowadzono w latach 90. XX w. restrykcje dotyczące obrzezania chłopców z przyczyn pozamedycznych.
Obrzezanie z powodów medycznych [edytuj]
Obrzezanie mężczyzny, w rozumieniu odcięcia części skóry napletka, jest również zabiegiem chirurgicznym stosowanym we współczesnej medycynie. Konieczność obrzezania zachodzi jednak tylko w szczególnie ciężkich przypadkach stulejki. W wieku niemowlęcym i dziecięcym zachodzi ona jednak stosunkowo rzadko z przyczyn naturalnych. Sklejenie napletka z żołędzią u niemowląt jest normalne, próby zsunięcia nieodklejonego fałdu skórnego prowadzą jednak do zranień, a ich zabliźnianie do ewentualnych komplikacji. W pierwszych latach życia napletek się odkleja. Absolutna konieczność obrzezania ma miejsce tylko przy chronicznych zapaleniach związanych ze stulejką w starszym wieku, u czternastoletnich chłopców dotyczy to około 1%.
Badania wykazały, że obrzezanie zmniejsza znacznie ryzyko wystąpienia u partnerki seksualnej raka macicy lub szyjki macicy, gdyż niezachowujący higieny nieobrzezani mężczyźni przenoszą zanieczyszczenia do dróg rodnych kobiety. Również dowodzi się (na podstawie badań przeprowadzonych w RPA na 3000 mężczyzn), że obrzezanie redukuje niebezpieczeństwo zarażenia HIV. Naukowość tych badań bywa podważana, próby udowodnienia zdrowotnych zalet obrzezania podejmuje się przede wszystkim w USA.

Techniki obrzezania
U Żydów w czasach biblijnych usuwano jedynie koniec napletka, obecnie usuwa się cały lub prawie cały. Jeśli zarówno wewnętrzna jak i zewnętrzna warstwa napletka jest usuwana, a żołądź stale (a zatem nie tylko w czasie erekcji) jest całkowicie odkryta, można mówić o radykalnym obrzezaniu.
Style obrzezania rozróżnia się w zależności od stopnia napięcia pozostałej skóry oraz miejscu nacięcia: położenie blizny blisko żołędzi określa się w krajach anglosaskich jako low (nisko), zaś dalej od żołędzi jako high (wysoko). Przy niskim obrzezaniu wewnętrzna część napletka zostaje prawie całkowicie wycięta. W zależności od ilości wyciętej skóry mówi się o obrzezaniu loose (luźnym) lub tight (ciasnym) – wówczas podczas erekcji skóra na penisie nie może być poruszana. W ten sposób powstają cztery style: high & tight, high & loose, low & tight oraz low & loose. Dodatkowy wyróżnik stanowi ewentualne usunięcie wędzidełka.
Podczas gdy w USA przede wszystkim dokonuje się obrzezania high & tight, w Europie występuje raczej low & loose. Styl obrzezania ma związek ze stosowanymi technikami – zabiegu przy użyciu jedynie skalpela, specjalnych przyrządów pomocniczych lub jednorazowych klamer uciskowych, tamujących dopływ krwi do napletka.
W USA obrzezania noworodków dokonuje się w szpitalach bez użycia jakiegokolwiek znieczulenia, co wedle najnowszych badań może wywołać szok, a nawet zapadnięcie w śpiączkę. Rytualne żydowskie obrzezanie dokonywane było dawniej przez mohela, najczęściej laika w sprawach medycznych. Obecnie jednak mohel ma najczęściej wykształcenie medyczne. ...Czytaj więcej

Stulejka

Stulejka (łac. phimosis) – męskie schorzenie wrodzone lub nabyte polegające na zwężeniu ujścia napletka, które uniemożliwia (stulejka całkowita) lub utrudnia (stulejka częściowa) ściąganie napletka (w wzwodzie lub w stanie spoczynku penisa). Łacińska nazwa pochodzi od greckiego słowa φῑμός , czyli kaganiec.

Pojęcie to jako określenie stanu chorobowego (patologicznego) ma sens dopiero od pewnego momentu rozwoju organizmu, gdyż u większości noworodków, niemowląt i dzieci (do około 2-3 lat) płci męskiej nie można napletka odsunąć do rowka zażołędnego i jest to prawidłowy stan fizjologiczny. W przypadku noworodków napletek jest sklejony z żołędzią za pomocą mastki.

Za stulejkę uważa się również taki stan, w którym napletek pozwala się odprowadzić do rowka zażołędnego, ale w trakcie erekcji powoduje ucisk i ból.

Możemy wyróżnić kilka przypadków stulejki:

1. pełna, gdy napletek nie pozwala odsłonić żołędzi
2. niepełna:
1. możliwe jest częściowe odsłonięcie żołędzi
2. możliwe jest pełne odsłonięcie żołędzi w stanie bez erekcji
3. możliwe jest pełne odsłonięcie żołędzi, również w stanie erekcji, ale z zaciskaniem się napletka w tym stanie w rowku zażołędnym

Stulejka może być wrodzona oraz nabyta, w tym przypadku w dowolnym, nawet podeszłym wieku.

Leczenie
W początkowym stadium stulejka może być leczona poprzez naciąganie, np. rozgrzanego w gorącej kąpieli napletka (metoda Beaugé'a). Jednakże najczęściej leczona jest chirurgicznie poprzez usunięcie części albo całości napletka. W łagodnych przypadkach stosuje się zabieg plastyczny poszerzający ujście napletka. Zazwyczaj operacja przeprowadzana jest przy znieczuleniu miejscowym. Rehabilitacja trwa niewiele ponad dwa tygodnie.

Analogicznym do leczenia chirurgicznego zabiegiem skutecznie likwidującym stulejkę jest obrzezanie. ...Czytaj więcej

Napletek

Napletek (łac. praeputium) u ssaków – fałd skórny osłaniający częściowo lub całkowicie żołądź prącia. Pełni funkcje ochronne względem wędzidełka i żołędzi, zapewniając odpowiednią wilgotność i osłaniając od uszkodzeń. Może być ściągnięty za żołądź, dlatego można go zsuwać i wsuwać na prącie. Podczas wzwodu w prawidłowych warunkach napletek zsuwa się, odsłaniając bogato unerwioną żołądź. U małych dzieci napletek jest sklejony z żołędzią (konglutynacja). Zjawisko to powinno ustąpić jednakże w ciągu pierwszych lat życia. Trudności w zsuwaniu napletka po okresie dojrzewania mogą świadczyć o chorobie (stulejka) i koniecznej wizycie u lekarza.

Niektórzy naukowcy uważają, że napletek (poprzez sprzyjanie gromadzeniu mastki ) jest częstym źródłem chorób i zalecają profilaktyczne usunięcie poprzez obrzezanie, jednak sprawa ta jest dyskusyjna, a przeciwnicy usuwania przekonują, że może być ono szkodliwe.

W codziennej higienie pamiętać należy o regularnym zsuwaniu napletka i wypłukiwaniu spod niego mastki, będącej źródłem wielu zakażeń grzybiczych i innych infekcji penisa. Mastka ma działanie kancerogenne, a nowotwory prącia praktycznie nie występują u osób obrzezanych. ...Czytaj więcej